Reisverslag Expeditie Oekraine

dag 1: vrijdag 4-7

Het is 21:00 uur en ik schrijf vanuit een couchette in een Poolse slaaptrein die ons van Szcecin naar Przemysl vervoert. Vanochtend vertrokken we om 11 uur met zijn drieën vanuit Amsterdam centraal naar Amersfoort en in Enschede was onze groep (10 man en 3 vrouw sterk) compleet. Omdat we tot 20 uur in de trein dwars door Duitsland moesten rijden, was dag 1 vooral een literaire dag. Vooral de avonturen van Natascha vielen bij sommigen erg in de smaak. In Szcecin hadden we 3 kwartier de tijd om even wat cultuur te proeven (lees ING-bank te bezoeken) en daarna moesten we meteen weer verder. Vannacht word mijn eerste nacht ooit in een slaaptrein. Als het goed is staan we morgenochtend lekker uitgeslapen aan de grens van de Oekraïne. Laat de Oekraïne maar komen….

dag 2 zaterdag 5-7

… en de Oekraïne is gekomen! Het is nu bijna 18:30 uur en we zitten in een stijlvolle Volvobus die ons naar een pensionnetje in een klein dorpje vervoert, vanwaar onze wandeltocht dan morgen echt gaat beginnen. Zonet heb ik bij een tankstation een dubbele espresso gedronken, waardoor ik nu voldoende fit ben om te schrijven. Mijn eerste nacht in een slaaptrein was me goed bevallen. Ik had heerlijk geslapen. Ik werd vanochtend wakker werd met een kopje koffie die onze reisbegeleider Steven heel luxe voor ons verzorgd had. Na nog een paar uur treinen arriveerden we bij het Poolse grensdorpje Przemysl. Van daaruit gingen we met een busje naar de grens en dat was al een belevenis op zich. We mochten van de chauffeur geen extra ruimte innemen, dus we zaten helemaal opgepropt en klem tussen de baggage. De chauffeur bracht ons in een noodgang naar de grens, maar bij de grens zelf had men net iets minder haast. De grens had iets weg van de ingang van een pretpark; allemaal mensen die voor een loket stonden te wachten om straks in de python te kunnen. De ene had iets meer geduld dan de ander, want sommigen zaten echt heel gênant mensen opzij te duwen om zelf eerder te zijn. Net toen het begon te regenen en we het gevoel hadden dat het nog uren kon duren, meldde een beambte ons dat we als groep een zij-ingang konden nemen. Het passeren van de grens kostte ons uiteindelijk anderhalf uur en leverde een bijzondere herinnering op. Van daaruit stapten we, zoals gezegd, in de bus, waarin we nu nog steeds zitten. Wat opvalt in het Oekraïense landschap zijn de vele orthodoxe kerken met hun typische gouden koepels. Ook hebben we al veel ooievaars gezien. Buiten begint het intussen al een stuk bergachtiger te worden. Straks in het pension is ons een laatste warme avondmaal beloofd, voordat we morgen echt back to basic zijn. Een goed bord eten met een lekker glas wijn, daar heb ik zin in. Ik ben benieuwd??

dag 3: zondag 6-7

Dat lekkere bord eten gisteren duurde nog wel even. Naarmate de bustocht vorderde werden de dorpjes steeds kleiner en pimitiever en de weg steeds slechter. Uiteindelijk arriveerden we gisteren rond 21 uur in het dorpje Osmoloda.. We werden daar zeer gastvrij ontvangen door een erg vriendelijk echtpaar. Omdat er in communicatief opzicht iets verkeerd was gegaan aten we vanochtend kip of vis met aardappelen in plaats van brood. Toch was dit een prima basis voor onze eerste wandeltocht. Voor vandaag stond er een niet al te pittige tocht van 15 km op het programma, zodat we even konden wennen aan de zware rugzakken en aan het kampeerritme. Ik vond dit geen overbodige luxe. De rugzak voelde nog erg zwaar, maar we hadden lekker gelopen en het was prima weer. We zitten nu op een veldje, nog verder in the middle of nowhere. De tenten hebben we opgezet en Frans is me nu aan het uitleggen hoe de benzinegasbrander werkt. Nu gooit hij er een prutje in en ik ben benieuwd hoe het dadelijk smaakt. Voorlopig zitten we lekker in het gras en dat hebben we wel verdiend na onze eerste echte wandelprestatie!

dag 4: maandag 7-7

Gisteravond bleek er nog genoeg scoutinggehalte in onze groep te zitten, want we slaagden er met zijn allen in om een kampvuur brandend (en rokend) te houden. Toen we vanochtend opstonden hadden Aart en Yvonne al havermoutpap gemaakt, zodat we een goede basis konden leggen voor wandeldag 4. Nadat eerst iedereen water had gehaald vertokken we om 9 uur bij het bronnetje. We liepen over een bergkam van top naar top met schitterende uitzichten. Met name de lunchplek, net even over een topje was prachtig. Doordat er op veel plekken grote stenen lagen, moest je wel steeds goed opletten waar je je voeten neerzet. Nu hebben we weer een mooie kampeerplek gevonden vlakbij een bronnetje. We hebben net linzen gegeten en zitten nu nog wat uit te buiken. Het was een lekkere wandeldag; goed weer, iedereen nog fit, dus niks te klagen.

dag 5: dinsdag 8-7

De kampvuurles van gisteravond: Gebruik vooral veel middentakjes! De nacht was erg onrustig met veel regen en onweer. Gelukkig ging het echte onweer grotendeels aan ons voorbij en voor zover ik weet hebben alle tentjes het prima gehouden. Toen we wakker werden zag het er nog steeds heel dreigend uit, hetgeen ons deed besluiten over te gaan op plan B. Plan B hield in dat we niet naar de toppen gingen lopen, maar juist naar een dorpje in het dal. Het bleek een goede keuze te zijn, want vooral het eerste deel van de tocht heeft het veel geregend. Ook de kwaliteit van onze schoenen werd hevig getest, want het was onontkoombaar om regelmatig door riviertjes te waden. En toen, plotseling kwamen er zonnebrandcrêmetubetjes te voorschijn en het laatste stuk konden we met zonnig weer het dorpje Bystricia binnenlopen. Terwijl onze reisbegeleiders een kampeerplaatsje gingen zoeken, konden wij een lekker glaasje fris drinken met een calorierijk pannekoekachtig iets. Daarna moesten we nog even 10 minuutjes lopen naar onze kampeerplek. We kamperen nu op een veldje vlakbij een bed and breakfast. Er loopt hier een hond, wat kippen en zelfs een kalkoen. Ik lig nu op een matje, mijn voeten doen pijn en ik ben moe. Ik ben blij dat we straks gaan uiteten. Het is nog onduidelijk wat we morgen gaan doen. Een rustdag of toch nog een stukje lopen? We zien wel…

dag 6 woensdag 9-7

We mochten lekker uitslapen vanochtend. Heerlijk! Toen we om 10:45 uur aan het ontbijt zaten moesten we kiezen: of we namen vandaag een hele rustdag en hadden morgen een hele lange dag om te lopen, of we liepen vandaag al een stuk van morgen. Na enige discussie kozen we voor optie 2. Om 12:15 uur verlieten we bepakt en bezakt onze kampeeplek in Bystricia. Het was een hele leuke ervaring om in dit dorpje te zijn; de huizen stonden ver uit elkaar, onverharde wegen, wel auto’s maar niet zo veel enz. Het deed een beetje denken aan een openluchtmuseum. Ons reisgezelschap breidde zich vanochtend wat uit. De twee honden van de kampeerplek konden ons niet loslaten en hebben ondanks enkele verwoede pogingen ze te verjagen ons de hele dag gezelschap gehouden. De weersvoorspellingen voor vandaag waren slecht, maar tijdens de wandeling viel dit best mee. Na de lunch begon het even flink te hozen, maar gelukkig was er een vervallen huisje waar we konden schuilen. Na het schuilen klommen we nog anderhalf uur door een bos naar een mooi kampeerplekje waar we nu zitten. De weergoden gaven ons nog even de tijd om rustig het tentje op te zetten, water te halen en wat koeien te verjagen voordat het weer hard begon te regenen. Ik lig nu te schrijven in het tentje van Jeroen. Bas komt me net om het pannensetje vragen. Ondanks de regen is hij toch van plan nu te gaan koken. Je hebt bikkels en je hebt bikkels!

dag 7: donderdag 10-7

Gisteren trok na het eten de hemel toch weer enigszins open en heb ik met een paar reisgenoten nog een wandelingetje naar het topje gemaakt. Van daaruit zag je schitterende uitzichten op bergen met daar tussenin plukjes wolk. We hebben ook nog een prachtige regenboog gezien. Onderweg ontmoette ik nog een oude priester met twee jonge dames (waarvan er één waarschijnlijk zijn dochter was). Eerder op de avond was Jeroen al bij deze priester geweest en teruggekomen met een rugzak, gevuld met 30 liter water (ook een bikkelactie trouwens!) Vanochtend werd ik, zoals gewoonlijk deze vakantie, heel liefdevol gewekt door Aart. Ik maakte de tent open en het eerste wat ik zag was… de hond! Eén hond was gelukkig in de nacht verdwenen, maar de andere had de nachtrust van diversen van ons op een dusdanige manier verstoord, dat we besloten dat de hond uit onze groep moest verdwijnen en wel nu! Frans en ik gingen naar de priester en vonden hem bereid om voor de hond zorg te dragen totdat één van de dames hem later zou terugbrengen naar zijn dorp. Prachtig geregeld, zo dachten wij… . Toen we op het punt van vertrek stonden, kwam de hond weer vrolijk aangehuppeld. Onze helden Frans en Aart hebben zich toen maar over het beest ontfermd en hem op een dusdanige manier schrik aangejaagd dat we deze hond nu voorgoed kwijt waren. Hopelijk heeft hij zelf de route naar zijn dorp nog teruggevonden. Zelf moesten we vandaag door het bos verder klimmen naar een bergkam. Het weer was wisselvallig (zon en regen) en het wandelen ging erg goed. Toen we op wat hoger gelegen open stukken kwamen, werden de uitzichten op de dalen en de andere bergen echt prachtig. Bovenop de kam (1700 m) troffen we nog grenspaaltjes aan van de oude grens tussen Tsjecho-Slowakije en Polen. Om naar de kampeerplek te gaan moesten we nog een stukje aan de andere kant van de kam naar benenden. Omdat het weggetje op de kaart onvindbaar was, gingen we maar uit van het principe dat de rechte lijn (dwars door de struiken) de kortste is. We kamperen nu op een plekje vlakbij een letterlijk uitgestorven dorpje. De tenten zijn opgezet, het water is gehaald, Hugo en Marieke zijn aan het koken en het gaat zo weer ontzettend hard regenen volgens mij.

dag 8 vrijdag 11-7

Toen we vanochtend opstonden scheen de zon vol en was er geen wolkje aan de lucht. We konden dus gerust de kam nemen i.p.v. dat we door het dal zouden gaan. Door een verkenningstocht van Frans en Marieke konden we nu over een beter begaanbaar pad dan gisteren stijgen naar de kam. Het pad boven op de kam die we volgde werd gemarkeerd door grenspaaltjes en deed de naam van de reis (expeditie Oekraïne) alle eer aan. Een snoeischaar zou hier geen overbodige luxe zijn en het was meer worstelen dan wandelen wat we deden. Ik heb nog nooit zo’n slecht begaanbaar pad meegemaakt. Gelukkig hadden we wel een hele mooie lunchplek op de top van de berg. Na de lunch moesten we nog 1000 meter dalen naar de stad Jasinja, de plaats voor onze rustdag van morgen. Het was erg prettig dat dit pad wel goed begaanbaar was. Toen we weer naar de bewoonde wereld waren, gingen we eerst naar een winkeltje waar we een ijsje en wat te drinken kochten.We besloten dat de 6 km die we nog moesten om bij het pension te komen te ver was om nog te lopen. Ik was hier erg blij mee, want ik zat er op dat moment best wel doorheen. Steven ging met wat zloty’s wapperen en een man met een jeep bracht ons in 3 keer naar het pension. Dat was trouwens ook al een ervaring op zich. Al claxonnerend reed hij met 80 km/uur door het dorp, hij had een gewei als versnellingspook en om te tanken moest hij eerst het moertje van een boutje losdraaien. Om 20:30 uur aangekomen bij het pension bleek dat we daar niet mochten kamperen, dus moesten we wel een kamer huren. Daarna gingen we eten bij een restaurantje, maar dat was niet zo’n succesvolle onderneming. Het was gewoon een heel slecht restaurant. Terug op de kamer valt het op hoe ontzettend onze spullen stinken! Gelukkig is het morgen rustdag dus wasdag!

dag 9: zaterdag 12-7

Rustdag vandaag, dus lekker uitgeslapen, rustig ontbijten, kleren wassen en vooral veel relaxen. De ballonnen moesten worden opgeblazen, want Yvonne was jarig vandaag en zo’n rustdag is natuurlijk een heerlijke dag om dat te vieren. Niels en Marieke zijn de echte wandelaars en benutten deze dag om een top te beklimmen. Zelf heb ik net het dorpje verkend, zit nu op een overdekte picknikplek bij het pension, boekje erbij, aangenaam windje, een paar reisgenoten om me heen. Ik hou het hier nog wel ff vol

dag 10: zondag 13-7

Het was prachtig weer vandaag. Goed uitgerust begonnen wij aan onze tocht, geleidelijk stijgend over een goed begaanbare weg. Omdat we op een gegeven moment niet goed zaten moesten we even van het pad af, dwars door het bos naar boven lopen, maar de rest van de tocht zijn we heel geleidelijk en gemakkelijk verder gestegen. Het was nog even moeilijk om een beschutte plek te vinden om te kamperen. We zitten nu lekker in het gras te wachten op het eten dat door Frans en Bas gemaakt wordt. De vegetarische pasta is klaar… En de pasta was lekker!

dag 11: maandag 14-7

Om 6:30 uur vanochtend hadden Aart en Yvonne het ontbijt al weer klaar zodat we lekker vroeg op pad konden. Het was een beetje bewolkt toen we op weg gingen naar het hoogtepunt van onze vakantie en tevens het hoogtepunt van de Oekraïne, de Hoverla (2060 m). Heel bijzonder om te zien hoe het er op de top uitzag; het was een bouwput en er lag een heleboel troep. Ook waren er een flink aantal andere toeristen. Het is trouwens sowieso opvallend dat dit gebied een stuk toeristischer is dan het gebied waar we eerder liepen. Toen we verder gingen over de kam, kwamen we nog over drie andere topjes gelopen. We hadden nu gelukkig geen last van struikjes (het was een ontzettend open gebied), maar wel stond er een ontzettend harde wind. Het was een leuke wandeldag met veel mooie uitzichten. We hebben onze tenten opgezet vlakbij een meertje net onder het laatste topje. Het is onze hoogste kampeerplek van de vakantie (1750 m). Ik heb net zoals de meesten van ons een heerlijke en verfrissende duik gemaakt in het meertje. We hebben net wat chocolade gegeten en thee gedronken. De wind is gaan liggen dus: “beestjes, allemaal beestjes om me heen”.

dag 12: dinsdag 15-7

Vanacht had ik een hele tijd wakker gelegen i.v.m. regen en onweer. Toen we wakker werden was de regen voorbij. Wel hing er ontzettend veel mist, waardoor we overwogen om direct naar het dal te lopen, maar we kozen er toch voor om eerst een stukje over de kam te lopen. Dat kleine stukje werd uiteindelijk een heel eind, omdat we nergens een afslag konden vinden naar beneden. De weg was goed begaanbaar, maar het was jammer dat we vanwege de mist niet van de uitzichten konden genieten. Uiteindelijk gingen we dan toch via een zeer steile afdaling naar beneden. Toen we bij het dorpje van bestemming arriveerden, kwam het water met bakken uit de hemel vallen. Het cafeetje dat we troffen kwam dan ook als een geschenk uit de hemel. Dit cafeetje was ook een winkel en erg leuk om te zien. Zo was er een hele ouderwetse weegschaal en hadden ze een telraam i.p.v. een kassa. Aan een tafel zaten een paar klassiek geklede oude dames. Toen er een vrachtwagen met fusten bier arriveerde, was Aart niet de beroerdste om voor deze dames even de handen uit de mouwen te steken. Frans en Steven gingen er vast op uit om een overnachtingsplek te vinden. Gelukkig was er in het dorp een pensionnetje. Jammer genoeg was er niet genoeg plek voor iedereen. Steven en Niels slapen daarom in een ‘stal’ een stukje verderop. Vanacht blijven we dus zeker droog.

dag 13: woensdag 16-7

De hoeveelheid regen die naar beneden viel bevestigde voor mij de juistheid van de keuze om in het pension te overnachten. Vandaag was het weer nog steeds best grauw, maar er zijn uiteindelijk maar een paar druppels gevallen. Het zou de laatste echte wandeldag worden. De etappe van vandaag was simpel: 20 km over een wat groter, licht dalend pad, de bewoonde wereld weer in. We zijn nog bij een koffietentje geweest en zagen ook onder veel publieke belangstelling een helikopter opstijgen. Omdat de etappe zo gemakkelijk was, waren we al rond 14 uur in Veruovina dat tevens dat tevens eindpunt van onze wandeling was. We besloten vast met de bus naar Ivanofrankic te gaan, zodat we dat morgen niet meer hoefden te doen. Toen de bus arriveerden dachten we dat we er nooit meer bij konden, maar waar een wil is is een weg, zo bleek. De tocht was zo’n 100 km en gelukkig konden we binnen een half uurtje allemaal zitten. Toen we op een heel druk station in Ivanofrankic waren, gingen we kijken of we met de trein nog in L’viv konden komen. Dat was niet mogelijk, maar we konden wel nogmaals een bus nemen. We hadden twee uur de tijd om nog wat te eten voordat de bus zou vertrekken. Ivanofrankic kon me trouwens niet echt inspireren. Het is een vrij grote stad, maar zonder sfeer. Gelukkig hadden ze er wel lekkere pizza’s. Daarna dus nog een bustocht van drie uur naar L’viv waar we rond 23 uur arriveerden. We moesten nog een half uurtje door de stad lopen voordat we bij het hotel waren. Gelukkig lijkt L’viv wel een gezellige en levendige stad te zijn. Bij het hotel gearriveerd bleek de reservering niet goed te zijn aangekomen. Gelukkig bleken Frans en Steven over genoeg overtuigingskracht te beschikken om toch nog onze slaapplekken te regelen. Het bleek wel een vreemd hotel te zijn met een openbare badkamer en toilet. Zo openbaar zelfs dat iedereen door een glazen ruit kan meekijken als je je behoefte aan het doen bent. Een uitdaging was ook het vinden van de lampenknop. Uiteindelijk bleek na navraag bij de receptie de lampenknop zich in de kamer van de buren te bevinden. Na eerst een half uur wakker te zijn gehouden door mijn snurkende onderbuurman viel ik uiteindelijk dan toch lekker in slaap.

dag 14: donderdag 17-7

We konden lekker uitslapen vandaag. We begonnen de dag relaxed met een ontbijtje in het Wienercafé, een adresje dat Steven al kende. Iedereen was vandaag vrij om te doen wat hij wilde. Ik heb wat kerkjes gezien en ook letterlijk de hoogtepunten van de stad (een toren en een ruïne op een bergje). De dag sloten we gezamenlijk af met een etentje in een restaurant. De bediening was wel langzaam, maar het eten was echt superlekker!

dag 15: vrijdag 18-7

De tweede dag in L’viv vandaag. We waren weer allemaal vrij om ons eigen programma te maken. Een van de hoogtepunten voor wat betreft mijn bezichtigingen van vandaag vond ik het bezoek aan een Grieks-katholieke kerk. Toen we de kerk binnenliepen was er net een dienst aan de gang waarin we allerlei voor ons onbekende rituelen zagen. Ook zijn we nog bij een hele grote begraafplaats geweest. Er waren heel veel verschillende soorten graven te zien. Sommige waren heel goed bijgehouden, andere zaten helemaal onder de begroeiïng. Ook lagen er veel oorlogsslachtoffers op het kerkhof. Erg indrukwekkend! Een hele leuke ervaring was de lunch bij een Georgisch restaurantje. De serveerster legde ons heel beeldend uit hoe je op Georgische wijze salade in een soort van pannekoek rolt. Daarna zijn we nog op een grote markt inkopen wezen doen voor de terugreis naar Nedeland. ’s Avonds zijn we met zijn allen gaan eten in een sfeervolle kelder waar een opgezet wild zwijn aan het plafond hing. Ook hier had ik geen klachten over het eten. Daarna zijn we met een aantal reisgenoten nog wat gaan drinken in een veel te chique lounge. De hints dat we hier in onze wandelkleren en bergschoenen niet welkom waren, waren wel erg duidelijk en dat maakte het eigenlijk allen nog maar leuker!

dag 16: zaterdag 19-7

De dag van de terugreis. Om 6 uur stonden we op om op tijd de trein te halen. De trein van de Oekraïne naar Polen bleek een populairs smokkelroute te zijn getuigen de vele pakken sigaretten die door treinreizigers achter kledingstukken weggestopt werden. De grens bleek een behoorlijk obstakel te zijn, waar we meteen al een paar uur vertraging opliepen. Hierdoor zouden we meteen al alle verdere aansluitingen gedurende de reis missen. Gelukkig bleek onze reisbegeleiding over voldoende improvisatietalent te beschikken om in Polen direct een alternatief te regelen. Elk nadeel hep z’n voordeel, want door de vertraging konden we nu drie uur in Krakow doorbrengen. Ik vond Krakow een verrassend leuke stad. We hebben een stukje door het centrum gelopen en ik heb samen met Jeroen en Frans prima gegeten in het oudste restaurant ter wereld (zeggen ze zelf?) ’s Avonds in de trein naar Berlijn bleken twee wodkaflessen een erg aanzuigende werking te hebben. De hele groep bleek gemakkelijk in één coupé te passen. Het werd een bonte avond in stijl!

dag 17: zondag 20-7

Toen we wakker werden moesten we snel inpakken, want de trein was bijna in Berlijn. In Berlijn hadden we nog even de tijd voor een broodje een kopje koffie en een krantje voordat de trein naar Amsterdam vertrok De trein raast nu ergens door het Duitse land en ik kijk terug op een reis door een mooi gebied, met een leuke groep en die prima georganiseerd was. Het was een geslaagde vakantie!